Toen de muziek verstomde en weer terugkeerde!

Toen de muziek verstomde en weer terugkeerde!

Er kwam een moment dat de muziek verstomde. Niet plotseling, niet dramatisch, maar gewoon zachtjes. De viool, ooit mijn hart en ziel, viel langzaam stil.

Als tiener betekende vioolspelen alles voor me. Het was de plek waar ik kon ademen, voelen, verdwijnen en tegelijkertijd thuiskomen. Muziek was niet iets wat ik deed , het was iets wat ik was .

En toen kwam het leven ertussen. Keuzes, verantwoordelijkheden, omstandigheden, verhalen die me van dat deel van mezelf verwijderden. Bijna twintig jaar lang bleef de viool in de koffer. En daarmee een stukje van mijn innerlijke vuur.

Twee jaar geleden veranderde er iets. Niet uit ambitie of verlangen om "weer op te treden", maar door een stille innerlijke aansporing. Ik pakte voorzichtig de viool op. Ging bij een orkest. Geen druk. Geen verwachtingen. Gewoon komen opdagen en luisteren.

Wat me het meest verraste, was niet hoe het klonk, maar hoe het voelde .

Alsof iets dat altijd in mij had geleefd eindelijk weer mocht ademen.

Gisteravond heb ik solo gespeeld.

Daar staand, bewees ik niets. Ik probeerde het verleden niet terug te winnen. Ik was er gewoon, aanwezig bij wat er op dat moment door me heen wilde stromen.

En toen besefte ik iets belangrijks. Dat vuur was nooit verdwenen . Het was wel gedimd, maar het had geduldig gewacht.

Deze ervaring weerspiegelt zoveel van het werk dat ik nu doe. We denken vaak dat we delen van onszelf kwijt zijn, onze passie, onze creativiteit, onze levenslust. Maar vaker wel dan niet zijn ze niet verdwenen. Ze rusten. Wachten op veiligheid, ruimte en toestemming.

Vooral dit seizoen voelt als een uitnodiging.

Stel jezelf de vraag, zonder dwang of oordeel:

Wat voelde ooit als je hart en ziel? Wat gaf je een gevoel van diepe levendigheid? En hoe zou het eruitzien om dat vuur weer zachtjes te laten oplaaien?

Je hoeft niet terug te gaan. Je hoeft niet te zijn wie je was. Je hoeft alleen maar te luisteren naar wat er nu door je heen wil leven. De herontdekking van de viool herinnerde me eraan dat passie niet verdwijnt, maar wacht.

Wanneer je weer in contact komt met wat ooit je hart en ziel was, herstel je de verbinding met je energie, creativiteit en innerlijke vuur.

Bij The Energy Alchemist werk ik met mensen die die stille roep in zichzelf voelen. Mensen die aanvoelen dat er meer vitaliteit, meer afstemming en meer waarheid is die wacht om geleefd te worden.

Ben je klaar om weer in contact te komen met je innerlijke vuur, creativiteit en belichaamde energie? Dan nodig ik je van harte uit om mijn werk, reflecties en aanbod hier op de website te bekijken, of om me te volgen op Instagram voor voortdurende inspiratie.

Soms is het enige wat nodig is, opnieuw luisteren.

Fijne kerst, Haitske ✨